Latin Lust 2
Paul Medlin zat in een van de grote fauteuils in de ontvangstruimte de Times-Dispatch te lezen. Het koste hem elke dag een klein beetje extra moeite om vroeg genoeg naar het werk te gaan voor dit kleine ochtendritueel, maar het was telkens de moeite waard. De andere partners zagen het als een teken dat hij een doorzetter was, iets dat ze allemaal in hem waardeerden. Hij zelf zag het vooral als een gelegenheid om Anna Maria de ongeveer vijftien treden te zien oplopen die van de voordeur tot aan de hal van haar bureau voerden. Vanuit dat perspectief was het de moeite waard er elke dag vroeg voor op te staan.

Wat Paul direct in Anna Maria had aangetrokken was niet zozeer haar fysieke schoonheid, hoewel ze daarin zeker niet tekort was gekomen. Eerder was het het vanzelfsprekende en krachtige feit dat ze zich nooit gedwongen voelde haar vrouwelijkheid aan haar professionaliteit op te offeren of haar professionaliteit aan haar vrouwelijkheid. Zelfs de in elk kantoor aanwezige lomperik als Jim Carmichael, die het met elke vrouw probeerde aan te leggen die zijn pad kruiste, kon de kracht voelen van haar integriteit en intelligentie; haar intelligentie die net zo krachtig was als haar soms bijna overweldigende sensualiteit. De vrouwen in het kantoor voelden dit ook, al vanaf haar eerste werkdag, maar gek genoeg vonden ze haar allemaal aardig en als ze zich al bedreigd voelden door haar schoonheid of haar aanleg voor succes, dan toch zouden ze het nooit tonen. Er hing een jeugdige onschuld en charme over haar, die haar als ongevaarlijk deed overkomen, maar die evenmin afbreuk deed aan haar positie in de firma.

“Buenos dias, Senorita Anna Maria,” zei Paul, terwijl hij opstond en een buiging maakte bij haar binnenkomst. Zijn Spaans klonk pathetisch, maar ze hield toch van zijn pogingen.
“Goedemorgen, Mr. Medlin”, antwoordde ze, glimlachend met die prachtige lach, en even haar pas inhoudend om een revérence te maken, terwijl ze met een gracieuze zwaai haar rok opzij hield. Ze liep vlak langs hem, in de wetenschap dat hij de geur van haar nieuwe parfum zou kunnen opsnuiven, en maakte met haar hoofd een haast onmerkbare beweging die haar bruine haren verleidelijk deden deinen terwijl ze de hal overstak.

Paul stond met de krant nog steeds in zijn handen elke beweging van haar te volgen totdat ze in haar bureau verdween. Sandra, de receptioniste, was gewend aan dit ochtendritueel, maar ze kon er niet aan weerstaan er telkens weer naar te kijken, net zo min als ze er aan kon weerstaan Paul lachend aan te kijken, terwijl hij zijn hoofd terugdraaide en langzaam schudde. “Als ze hier nog vijftig jaar werkt, zul je dat nog steeds iedere ochtend doen, of niet?” vroeg Sandra plagerig.
“Ja”, antwoordde Paul, de krant terug opvouwend. “Zelfs als ze me naar binnen moeten dragen, zal ik dat nog doen. Geen twijfel mogelijk.”
“Je kunt haar altijd eens mee uit vragen.” Het was niet de eerste keer dat ze het voorstelde.
“Jazeker, ik heb een das die ouder is dan zij. Niet dat ik het niet graag zou willen, begrijp me niet verkeerd.”
“Ik blijf erbij dat ze je wel eens zou kunnen verbazen. Je gaat er niet dood aan om haar eens te vragen.”
“Nee, ik zou er alleen zelf aan doodgaan als ze nee zou zeggen. Misschien, een keer. We zullen zien.” Terwijl hij de deur van zijn bureau sloot, bleef Paul een paar minuten in zelfbeklag staan. Daarna vermande hij zichzelf en liet de gedachten varen aan het aantrekkelijke meisje dat zo’n sterke aantrekkingskracht op hem uitoefende. Er was nog werk te doen.

In haar eigen bureau keek Anna Maria naar haar agenda. Ze probeerde zich te focussen op wat er die dag te doen stond. Afspraken tot 11 uur, een bespreking van de firma met de partners en vennoten van 11 uur tot de lunch, en dan nog twee afspraken in de middag. Misschien kon ze vandaag iets eerder weg gaan, als alles mee zou zitten. De telefoon op haar bureau ging over.

Het was Sandra. “Dit zijn natuurlijk niet mijn zaken, maar hij is gek op je, weet je dat?”
“Wie?”
“Wie” … “Wie denk je? Paul Medlin”
“Welnee, dat is hij niet, gekkie. Hij is alleen een aardige man die oprecht van vrouwen houdt.”
“Nee, het is meer dan dat, geloof me. Hij is alleen bang dat hij te oud voor je is. Ben je dat?”
“Te oud? Hij is 47, is het niet? Is dat te oud voor mij?”
Sandra lachte stilletjes. “Ik denk dat je die vraag zelf moet beantwoorden. Persoonlijk denk ik dat een man als Paul nooit te oud kan zijn.”
“Ik val op oudere mannen. Hij zou dat toch moeten weten.”
“Wel, ik denk dat hij het nooit zal weten, tenzij je wilt dat ik het hem zeg.”
“Nee! Ik bedoel, nee … het is goed. Ik zal proberen hem te laten merken dat ik niet vind dat hij te oud is … op de een of andere manier, maar ik denk wel dat je verkeerd zit wat zijn interesse voor mij betreft. Hij denkt waarschijnlijk dat ik te jong ben.”
Sandra zuchtte. “Ik geef het op. Ik dacht alleen dat je wel de mening wilde horen van een oude rot in dergelijke zaken.”
“Ja, dankjewel, oude rot,” zei Anna Maria vrolijk. “Ik houd je op de hoogte, OK?”

Terwijl ze hoorn op zijn plaats terughing lachte Anna Maria in zichzelf en dacht aan Paul. Misschien was het wel tijd om haar moed een beetje bijeen te rapen. Misschien had Sandra toch gelijk. Er was geen tijd om verder over Paul na te denken tot de bespreking met de firma. Anna Maria had moeite om zich op het werk te concentreren met Paul die tegenover haar zat in de bespreking. Als hij het zelfde probleem had, liet hij het toch niet merken. Er waren tijden dat Anna Maria de vermoedens van Sandra ook had bespeurd, zelfs al had ze dat toen niet willen toegeven. Er was bij tijden een kracht in zijn blik die op zich al genoeg was om haar te doen smelten als hij naar haar keek. Ze wist dat hij moeite deed om zijn emoties in controle te houden, en ze vroeg zich af hoe hij in bed zou zijn.

Hij was zeker knap: ruim 1 meter 80, met een schijn van grijs in zijn donkerblonde haar. Er was op de een of andere manier een soort van wrede hardheid in zijn vriendelijke en altijd hoffelijke manieren, iets wat Anna Maria bijzonder aantrekkelijk in hem vond. Hij kwam sterk en intelligent over, maar ook aardig en zorgzaam. Oudere mannen waren vaak zo, maar geen die ze tot nu toe had ontmoet combineerde al die eigenschappen zo perfect als Paul. Aan het einde van de bespreking dacht Anna Maria er even aan Paul te vragen of hij met haar wilde gaan lunchen, maar bedacht zich toen dat zeal met Betty had afgesproken bij Julian’s. Ze had daar ook naar uitgekeken, dus ze besloot ermee te wachten tot een volgende keer.

Betty was een goede vriendin van Anna Maria sinds ze samen een kamer hadden gedeeld in Westhampton. Het was makkelijk geweest om daarna in contact te blijven, maar beiden hadden het na hun afstuderen zo druk gehad dat zij elkaar slechts af en toe zagen, vaak minder dan een keer per maand. Anna Maria wilde haar zeker vaker zien en de affectie die ze voor elkaar voelden in die tijd nieuw leven inblazen, maar ze was niet zeker hoe ze dat moest aanpakken.

Betty wachtte op haar aan een tafeltje achteraan in een druk restaurant. Met haar bijna 1 meter 80 was Betty groter dan Anna Maria en haar blonde haren en haar lichte huid vormden een duidelijk contrast met Anna Maria’s latino trekken. Anna Maria had altijd haar lange benen en grotere borsten benijd, ook al was ze erg fier op haar eigen lichaam en haar 1 meter 71. Ze hield van hoe ze er uit zag met hoge hakken aan, terwijl Betty het moeilijk had met het dragen van zulke hoge hakken. Ze herinnerde zich hoe Betty de hare aandeed en het prachtige effect dat die hadden op haar benen toen ze ze showde. De gedachte hieraan deed haar blozen en ze probeerde haar gedachten naar normalere zaken te sturen, met haar vriendin tegenover haar.

“We moeten echt meer tijd met elkaar spenderen, Anna,” zei Betty later tijdens het eten. “Ik weet dat je het druk hebt, maar we zouden meer tijd voor elkaar moeten vrij maken.”
Anna Maria lachte stilletjes. “Kun jij gedachten lezen? Ik moest net aan het zelfde denken. Ik mis onze dagen aan de universiteit. Waarom gaan we niet weer eens shoppen? Ik ben gek op shoppen, zeker nu ik het me eindelijk kan veroorloven.”
“Dat is een fantastisch idee! Daar heb ik ook zin in. Wat denk je van zaterdag? Ben je dan vrij?
“Ja. En weet je wat we zullen doen? We beginnen vroeg, misschien met ontbijt bij The Jefferson. Dan volle kracht shoppen tot lunchtijd, een lange lunch bij Brennigan’s, opnieuw shoppen tot 5 uur en dan naar mijn huis, waar we wat steaks bakken en kunnen passen wat we gekocht hebben. Wat denk je ervan?”
“Ik ben daar voor in! En, weet je? We zullen elk een outfit voor elkaar uitzoeken die de ander dan MOET kopen. Er is iets waarvan ik al lang vind dat je dat zou moeten hebben en dit is er de perfecte gelegenheid voor.”
“Afgesproken! Alleen vergeet straks niet dat jij degene was die met dit idee op de proppen kwam.”

Author: Wade Mondegam, Copyright © 1997 Master Wade

"This story may not be reproduced in any form for profit without the written permission of the author. This story may be freely distributed with this notice attached. The author may be contacted through mrdouble(a)ix.netcom.com"

volgende vorige of terug naar Verhalen