Knielen en Kruipen
Ze knielde op de harde plankenvloer van de zolder, terwijl de slagregens buiten op de pannen kletterden. Een mooie jonge vrouw, bibberend van de kou en waarschijnlijk ook van de spanning over wat haar te wachten stond. Zou ze dit al eens eerder hebben gedaan? Naakt in het huis van een vreemde. We kenden elkaar pas sinds vanmiddag; bij toeval in gesprek geraakt op perron 14 van het CS toen de trein weer eens vertraging bleek te hebben; zelfde bestemming, in gesprek gebleven, mee een hapje eten, koffie bij mij thuis.

Ik zag het gelijk: zij was zo. Zou ze het ook bij mij herkend hebben? We hadden er niet over gesproken, maar toen ik haar na de koffie voorstelde mee te gaan naar zolder, zonder enige reden daarvoor aan te geven, had ze geen moment geaarzeld. Ze had me een betoverende glimlach toegeworpen en was achter me aan gelopen. “Uitkleden” was alles wat ik hoefde te zeggen, bondiger kon het bijna niet. Ze deed het zonder iets te vragen en nu ook zonder me aan te kijken. Haar kleren gooide ze op een hoop naast zich, haast achteloos. Had ze het al verwacht?

“Knielen”, en opnieuw zonder een kik. Ja, hier was geen twijfel mogelijk. Zij was zo. Zou ze getraind zijn? “Positie”. Rillend schoof ze haar knieën uiteen; ze schuurden over de vloer. Ze rechtte haar rug en plaatste haar handen achter in haar nek, haar ogen gesloten. Dit was zonder meer een uitstekende houding, die vooral haar borsten goed deden uitkomen. Ik prees in gedachten de meester die deze positie voor haar had uitgekozen. En ik prees me gelukkig dat ik vanmiddag tegen haar was opgelopen; Marieken heette ze, een prachtige Vlaamse naam. En een prachtig lichaam, dat er werkelijk om vroeg gedomineerd en gebruikt te worden.

Een sub die voor me knielt, is altijd weer een feest; meestal is dit precies de stimulans om mijn fantasie in werking te zetten. Het gebeurt me vaak dat ik al van te voren een plan heb uitgedacht, dat ik bij de aanblik van een knielende sub direct vergeet en inruil voor een ander, en meestal een beter plan. Vandaag had ik echter niets uitgedacht, maar wat ik met haar wilde doen was me nu ogenblikkelijk duidelijk. Ze moest het koud hebben, want zelfs ik voelde de ijzige tocht, die tussen de dakpannen door kwam, langs de onderzijde van mijn hemd gaan.

Ik rukte me van de heerlijke aanblik los en liep naar het uiteinde van de zolder, waar tegen de schoorsteen een grote gaskachel stond. Normaal gesproken verwarm ik deze ongeïsoleerde ruimte niet, behalve op die momenten dat de zolder ‘in gebruik’ is. Ik draaide de knop om en de waakvlam deed alle vlammen op het rooster omhoogschieten. Nu zou het slechts een paar minuten duren voordat de hele zolder met warmte gevuld zou zijn.

Marieken draaide haar gezicht naar de warmtestraal, die haar kennelijk bereikt had. “Dank u, meester, het was koud”. Ik nam drie passen en greep haar zwarte haren en trok haar hoofd met een ruk naar achteren. Ze keek me met een angstige blik aan. “Je praat alleen als ik je iets vraag. Begrepen?” “Ja, meester” klonk het timide. Ik wierp een blik op de stenen muur aan de andere zijde van de zolder en probeerde in het halfdonker te bepalen of de leren hand- en voetboeien nog op hun plek hingen, of dat ik ze de laatste keer misschien toch in de kist had geborgen. Nee, ze hingen er nog: aan vier grote metalen ringen staken ze donker tegen de witgekalkte muur af.

Ik liet de haren van Marieken los en ze hernam haar houding. “Buig je ver naar voren, kont omhoog”. Ze deed wat haar gevraagd werd. Prachtige stevige billen en daartussen glinsterde het; ze was opgewonden. En ik ook. “Draai je een kwart slag naar rechts, houd je ogen dicht en kruip langzaam naar voren tot ik stop zeg”. Opnieuw deed ze precies wat ik zei, bijna alsof het haar tweede natuur was. Ze had dit vaker gedaan, zoveel was duidelijk. Langzaam kroop ze op haar handen en knieën in de richting van de muur. Haar billen draaide ze daarbij verleidelijk heen en weer. Ik moest binnensmonds lachen. Die billen zouden nog wel genoeg aandacht krijgen en niet alleen visueel.

“Stop!”

volgende of terug naar Verhalen